Teisho door Harada Tangen Roshi 2 april 1992

We zitten net in de Sesshin, ik weet dat jullie denken dat je je met volle overgave op de oefeningstort die je toevertrouwd is. Denk je dat het altijd mogelijk is om zazen te beoefenen? Rustig, geconcentreerd zoals het je voorgespiegeld is? Ongeacht wat er gebeurd of opkomt, zonder belemmeringen? Sommige momenten is dat zo, maar het volgende moment word je aandacht getrokken door een gedachte, een geluid, of wat dan ook, je dwaalt af, en je interesse ligt opeens totaal ergens anders. Er is je voorgespiegeld hoe te praktiseren, houd je daar aan. Blijf geconcentreerd op je training gericht zonder links of rechts te kijken, alsof je met hoge snelheid een rechte weg afrijd. Misschien voel je je niet in staat om op je oefening gericht te blijven. En je vraagt je af wat de sleutel is, wat de t manier is om geconcentreerd bij je oefening te blijven? Ik zal het je zeggen: “Wat er ook opkomt, wat er ook gebeurd, geef er niet aan toe, en probeer het niet te verdrukken”. Geef er niet aan toe en verdruk niets. Dit wordt er bedoeld met ‘niets vasthouden, niets met je mee dragen’, dit is wat zuivere geest is (empty mind). Lichaam en geest zijn afgeworpen, en wat er ook verschijnt, geef er niet aan toe en verdruk het niet. Draag niets met je mee en probeer je nergens aan vast te houden. Is het wel mogelijk om dit te doen? Natuurlijk, als je ogen eenmaal geopend zijn zal je zien dat dit allemaal van het begin af aan al zo is. Het is niet mogelijk iets mee te dragen of mee te brengen. Dit beschrijft wat realiteit is. Als je ophoudt met je te laten afleiden dan is alles wat aan je verschijnt hiervan vervult. En ik weet bijna zeker dat je precies op dit moment op zoek bent naar een oplossing, en dat je die buiten je zoekt. Je hebt het gevoel dat hetgeen wat je zoekt dat je dat moet hebben, dat het te verdienen is, en dat je het bezitten kunt. Maar op deze manier raak je verwikkeld in het bezig zijn met je belemmeringen. Je denkt in termen van dit of dat, in situaties waarvan je veronderstelt dat ze buiten jezelf liggen, als je die nou eens kon veranderen, dan zou je een stuk gelukkiger zijn. Je raakt verstrikt in “als nou eens dit of als nou eens dat”. Dit is wat we ‘naar de oplossing buiten jezelf zoeken’ noemen.

               Maar het is mogelijk om deze manier van zien en zijn los te laten.

                      Vergeet lichaam en geest, laat lichaam en geest los.

                      Dit is door alle voorgaande leraren onderwezen.

 Je hebt je angsten en je vraagt je af, is het niet gevaarlijk om lichaam en geest los te laten? Er kan je niets gebeuren, schuif lichaam en geest opzij, werp jezelf in Boeddha’s huis en hij neemt alles over. Als je dit advies opvolgt bevrijd je jezelf van geboorte, dood en word je een berekeningloze vanzelfsprekende Boeddha. Werp jezelf zonder bijbedoelingen, zonder berekeningen hier in. Werp je zelf in Boeddha’s huis. Dit zijn woorden van Dogen. Hij spreekt tot ons zoals een ouder zijn kind onderwijst, dit is wat we ter harte moeten nemen. Zijn lessen komen voort uit zijn eigen ervaringen. Als je karma met de lessen in overeenstemming is, dan zijn deze heldere woorden genoeg voor je. Je kunt ze horen en opvolgen.

Maar het is zo gemakkelijk om in verwarring en twijfel terug te vallen, daarom zijn ons verschillende manieren van oefenen gegeven: “Je ademhaling tellen, het volgen van je ademhaling, ‘shikantaza’, het geluid van één hand, je oorspronkelijk gezicht en de koan ‘Mu”. Deze oefeningen zijn van onschatbare waarde. Maar als je niet leeg, als een onbeschreven blad bent dan is het onmogelijk ze te ontvangen. Als je als oefening je ademhaling telt, tel dan alleen je ademhaling met je gehele inzet, wordt één met je adem. In het begin lijkt het alsof iemand de ademhaling telt, alsof er een ‘IK” is. Ik adem, en dit ‘IK’ 1 plak je overal aan vast. Ik doe ‘Tanté’, Ik doe Zen, ik mediteer, ik doe ‘Mu’. Honderden keren is je al gezegd dat ‘Tanté’ ‘het t ene doen’ betekent. Dat ik-bewustzijn wat je hebt, draagt een alles omvattende dualiteit met zich mee, het verdeeldt en scheidt. Als je werkelijk oefent word je één met dat wat je doet. Dan is er geen ruimte meer voor ‘Ik, Mij, Mijn’ om zijn gezicht t te tonen. Dit is wat het vergeten van lichaam en geest is, je word één met je oefening, je wordt je oefening, je oefening is alles wat er is. En als dit gebeurt, dan gebeurt het op een natuurlijke manier, het groeit uit je constante regelmatig terugkerende zazen beoefening. Of je nu je ademhaling telt, hem volgt of ‘Mu’ beoefent, doe het totaal, in vuur en vlam. Sta in vuur en vlam en je oefening zorgt voor zichzelf, oefening zorgt voor oefening.  

Je komt opgewonden naar Dokusan (privé-onderhoud) en je gesteldheid wordt je ontnomen of er wordt mee ingestemd. Oefening zorgt voor oefening, je hoeft je geen zorgen te maken over de ‘Mu’-toekomst, de ‘ademhaling tellen’-toekomst, werp je zelf eenvoudigweg met hart en ziel in je oefening. Om een goed zwaard te maken heb je een heet, een erg heet vuur nodig. Als je het zwaard in het vuur houd word het eerst roodgloeiend en daarna witheet. Je kunt het zwaard niet smeden als het koud is. Een zwaard is het beste te smeden als het witheet is. We zijn in sesshin en het begint heet te worden, je begint te branden. Maar als je er nu de kantjes vanaf gaat lopen verpest je het. Er zijn er onder jullie die nog niet eens tot het vuur gekomen zijn, wat een verspilling. Bijt je vast totdat je oefening je in vuur en vlam zet, en dan….’Bijt jezelf er nog meer in vast en laat niet meer los’. Je oefening zorgt voor zichzelf, ‘tanté’  doet ‘tanté’. Laat de beslissing om te oefenen sterker worden en laat dat wat je doet, ‘het ene doen’ sterker worden. In de Teisho gisteren zei ik keer op keer dat de bron van je doel om te oefenen het geloof in je wezenlijke Boeddhanatuur is. Alles bestaat dankzij elkaar, niets buitengesloten,een onovertroffen, perfecte harmonie.

Als je het met voedsel vergelijkt, je eet om je lichaam in stand te houden. Proef het, eet het, nu, dit moment, het is ons leven. Je hebt geen tijd om je in te laten met vreemde zaken, er is geen reden om naar iets op zoek te gaan. Er is geen reden om naar de juiste manier van oefenen te zoeken, het is precies hier voor je neus. Het doen is het proeven. Dat wat je het meeste verlangt, dat wat je het liefste eet, is precies hier, twijfel niet. Je oorspronkelijke Boeddhanatuur, het klinkt alsof het ver weg is maar het is precies hier. Je wilt alles, maar alles is al reeds van jou. Je eetlust is opgewekt, maar ervan proeven is niet genoeg. Je moet het met je ogen proeven, je oren, je neus, je gevoel, totaal volledig. Leven is: “Het is koud, het is warm, het is heet vandaag”. Je ontvangt altijd en je voelt met je geest, je proeft met al je zintuigen, maar als basis, als eerste, als fundament, is er je oorspronkelijke Boeddhanatuur, dat is wie en wat je bent.. Als je dit hoort en het met je intellect begrijpt dan is dat nog steeds niet genoeg. Dat geeft geen bevrediging, je hebt nog steeds het gevoel dat er iets ontbreekt. Je hebt nog steeds zorgen, verlangens en klachten.

We hebben allemaal onze gewoontes en karmische neigingen en onze eigen manier van je af laten leiden. Een baby is tevreden zolang moeder in de buurt is. Ze drinkt, valt vredig in slaap en als ze wakker wordt is moeder er weer. Zo lang moeder er is heeft de baby een veilig en vredig gemoed. Maar geleidelijk aan begint bij een baby de gewoonte om rond te kijken de kop op te steken. Er wordt wel gezegd dat naar mate een baby opgroeit hij steeds verder van het Boeddhaschap verwijderd raakt. Hoe verdrietig is dit. Een baby grijpt simpelweg de groei van het ego. We omarmen en we zijn omarmd door de grootste schat in de wereld zonder het te zien. We zien alleen duisternis. Deze duisternis is het gevoel dat we van alles afgescheiden zijn. We versterken ons bewustzijn van een zelf, ik tegenover de rest van het universum, het zelf tegenover anderen.

We bouwen muren en vergelijken ons zelf zodat we altijd in competitie verzeild raken. We denken altijd in termen van eerste of laatste, winnen of verliezen. We willen graag de eerste zijn, iedereen wil graag de eerste zijn, dit is de bron van lijden. Dit is je van de waarheid afkeren. Zelfbehoud is je van de waarheid afwenden. Maar je bent in de gelukkige situatie dat je in staat bent de les te horen: ‘Zelfbehoud is de bron van lijden’.  Veronderstel dat je niet in staat bent dit te horen, of in de situatie verkeert dat je dit niet kunt horen? Veronderstel dat je niet kunt horen dat zelfbehoud de wortel van lijden is. Zou je dan niet nog meer onvrede hebben? De meeste mensen zijn niet in staat of in de gelegenheid om de waarheid te horen. Veronderstel dat het onmogelijk voor je is om over ‘Boeddhanatuur’ te horen. Veronderstel dat je niet wilt of kunt geloven dat ‘alles’ schoonheid als erfenis heeft. Als je niet zou weten dat de oorzaak van al je lijden zelfbehoud is?

Veronderstel dat je niet gelooft dat het mogelijk is om door je zinsbegoochelingen heen te breken. Veronderstel dat je gelooft dat ‘eten of gegeten worden’ de enige manier van leven is. Dat zo de menselijke natuur is, en dat, dat de enige manier van leven is, dat daar leven uit bestaat? Als dat zo is, dan ben je dag in dag uit bezig met het versterken en bestendigen van je zelfbehoud. Zo’n levensfilosofie is zelfgecreëerd. Zulk een wereld is zelfgecreëerd, de hongerige geest, het beest, hel, demonen bevechten, zulke sferen, zijn allemaal zelfgecreëerd. En als je niet oppast dan kun je ondanks je zazen beoefening  deze miserabele stijl deze wereld van misère vast blijven houden. In werkelijk leven is er geen tijd deze wereld van misère te bestendigen. In de sutra van “Het verrijzen van verlangen naar verlichting” staat: Als we in contact komen met de werkelijke leer, laat het dan mogelijk zijn om wereldse zaken op te geven. Wereldse zaken, een wereld waarin geen oppositie, dualisme en competitie is.

Een hoofd, een brein dat is belangrijk in wereldse zaken, een wereld waar in je je vasthoudt aan een zelfbewustzijn, en daarom een wereld vol pijn. De vier verschrikkelijke sferen worden geboren uit het misverstand van het geloof in dualisme, van zelf en anderen. Je bent niet geboren om het geloof in oppositie te bestendigen. Je bent allemaal in staat om dit te horen, en dit horen is de eerste stap naar het te realiseren. Je werkelijke natuur omvat het totale universum, het is allemaal ‘jij’. Al begrijp je het nog niet, hier ben je naar op zoek, naar dit begrijpen, je kunt er niets aan doen, je moet het begrijpen. Zo begin je met zazen-beoefening met een vast doel voor ogen. Maar als je de belangrijkheid van je doel en de gelofte daaraan niet begrijpt wordt dat later een ramp voor je. Gedurende je training is het niet moeilijk in misvattingen te vervallen, of ideeën te produceren die gebaseerd zijn op ‘willen en niet willen’. Je kunt lui worden, jezelf vertroetelen, het is allemaal zo gemakkelijk om de muren tussen jou en anderen eerder te verstevigen dan af te breken. Het eerste doel wat je uitgezocht hebt, raak dat eerst, de rest is niet belangrijk. Het is zo gemakkelijk in de waan te komen dat je iets gerealiseerd hebt. Of om tot het besluit te komen om een zo menselijk mogelijk bestaan te gaan lijden, gebaseerd op een dualistisch idee van jezelf. En, als je niet voorzichtig bent, wat niet ondenkbaar is, dan blijf je steeds maar zoeken naar het vertroetelen van de band met de Dharma. Het is zo gemakkelijk om lui te worden, om je af te laten lijden. Het is zo gemakkelijk om de obstakels op je pad te accepteren, die op die manier de verdieping van je inzicht blokkeren. Als je hier aan toe geeft zal het een ontevreden mens van je maken, iemand die geen vrede van geest kent. Bij elke keer dat je een straat over steekt of een hoek om gaat, kan je compositie, je constructie uit elkaar vallen. Maar dat wist je al, is het niet? Wat gebeurd er als je moeder sterft, je vader, of diegene waar je het meeste van houdt. Je kind waar je zo zielsveel van houdt, hoe zou je hem of haar willen opvoeden? Zou je willen dat je kind de top bereikt ongeacht over hoeveel lijken hij of zij gaat? Zou je willen dat de pijn van anderen, hem of haar geen bal kan schelen? En dat dat allemaal uit onwetendheid voortkomt omdat jij hem of haar dat niet hebt bijgebracht? Een poosje terug hoorde ik bij toeval het verhaal van iemand die klinisch dood was maar die weer tot leven gewekt is. Hij vertelde me dat hij zich bewust werd hoe wonderlijk het was om weer leven te ontvangen. Hij leeft nu een totaal ander leven dan voorheen, hij is zelfs niet eens meer in staat een vlieg kwaad te doen.

Ik herinner mij uit mijn jeugd dat ik een muntstuk inslikte die in mijn luchtpijp bleef steken. Mijn vader vloog met mij naar het ziekenhuis. Daar werd nog juist op tijd het muntstuk verwijderd en misschien was toen de gelegenheid aanwezig om te ervaren met hoeveel zorg ik omringd ben, hoe ik door alles beschermd wordt. En werkelijk, het kleine “ik” is er niet de oorzaak van dat er iets wonderlijks met mij gebeurde. In eik geval, ik groeide op met het angstige gevoel dat er iets was, iets wat ik niet kende. Nu ik er op terug kijk zie ik dat het een miserabele tijd was die gekenmerkt was door dualistisch denken. Ik leefde in competitie, ik wilde graag de beste zijn. Ik wil niet zeggen dat dat slecht of nutteloos was, maar het is wel betreurenswaardig om in zo’n situatie te blijven steken. Hoe betreurenswaardig zou het zijn om te sterven zonder dat je ‘dit’ t begrijpt. Hoe betreurenswaardig te sterven na zo’n gekweld leven te hebben geleid.                                  

Laat zoiets niet toe, werp je met al je energie op dit “ene doen”, neem elke stap vastberaden en met energie. Elke stap nieuw en vol leven, neem elke stap gehoorzaam; dat is je oefening, “groot hart oefening” (DAl SHIN GYO). Je moet ontwaken tot wie je werkelijk bent, je moet zien dat jou wereld, deze wereld, een wereld van mededogen is. Je moet in staat zijn te zien dat deze wereld een oceaan van Dharma-water is, één grote oceaan van mededogen. Wat een groot verdriet niet te ontwaken tot wie je bent. Er zijn 84.000 Dharma poorten en niet een is hetzelfde, zo als niet één van ons het zelfde is, we hebben allemaal onze eigen natuur. En moeten werken met dat wat we hebben om te ontwaken tot wat we zijn. De Dharma poorten staan wagenwijd open, wordt wakker en je zult in overeenstemming leven met dat wat je ontvangt. Je zult leven in een vuur van het tonen van dankbaarheid. Je zult dankbaarheid willen tonen voor dat wat je ontvangt.

Door de karmische onontkoombaarheid van geboorte en dood, polijsten wij steeds meer onze natuur. We polijsten het, maar deze werkelijke natuur is verborgen voor ons. Het is daarom noodzakelijk je discriminerend denken los te laten. Als je één telt, tel dan alleen één, wees één, gooi je zelf er zo totaal in dat jij verdwenen bent en er alleen een volledig totaal gigantisch groot ‘één’ is. Als je één telt, ben je één, geen discriminatie, geen dualiteit. Van oorsprong is er geen dualiteit. Als je twee telt, tel dan twee. In elke ademhaling is oorspronkelijk zelf geopenbaard. Praktiseer op deze manier en je zult zonder falen, zonder twijfel meer en meer intiem met het leven zelf worden. Steeds meer één met eenheid. Iedereen die voor jou op deze manier geoefend heeft zegt het zelfde.  

Als je jezelf in Boeddha’s huis werpt wordt alles door hem gedaan, vrij van geboorte en dood ben je zonder moeite een berekeningloze Boeddha. Ik hoop dat je enkelvoudig doelbewust streven sterker wordt, besteed er zorg aan. Elke ademhaling moet vervuld zijn van een welwillend hart. Ik loop dit pad voor eeuwig, ik zal ontwaken tot groot mededogen. In dit leven en de levens die nog komen, laat dit je gelofte zijn. Maak deze gelofte sterk en elke handeling die je doet zal er vervuld van zijn.

Elke handeling die je in eenheid doet is je dankbaarheid terug betalen aan al de vaders en moeders die je incarnatie na incarnatie geboorte gaven. Deze vaders en moeders hebben zich hier moeite voor getroost.

                         Altijd samen, ik beloof dat, samen met alle wezens.

Dat is zoals het is, laat het mogelijk zijn om dit voor je zelf te zeggen. Laat het mogelijk zijn te zeggen ‘alles is Boeddhanatuur’. Oppositie, afscheiding, afstand, dit alles is 1 een bekrompen inzicht ontstaan uit een oordelende geest. De geest waar je doorheen moet breken. En dit alles heeft niets, maar dan ook absoluut niets te maken met de ademhaling van dit moment, deze ene ademhaling, je ademhaling in eenheid, deze ademhaling. Wees er één mee, dat is wat je oefening is. Samen met iedereen, verzorgd door iedereen loop je dit pad en

SAMEN MET ALLE WEZENS VERWERVEN WIJ 
BOEDDHASCHAP

lelie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Digiprove sealAuteursrechtelijk beschermd door Digiprove © 2018
Please follow and like us:

393total visits,7visits today