home / Publicaties / Harada Tangen Roshi / 1992 / Teisho April 4 (pagina 1 van 4)
Teisho April 4 (1992)
door Harada Tangen Roshi, Bukkoku-Ji
Voor diegenen die pijn in hun benen hebben: ontspan je en ga wat makkelijker zitten. We zijn in het midden van de sesshin gekomen, we zijn over de bergtop heen. We bevinden ons precies in het centrum van de sesshin. We moeten versmelten met het meditatiekussen van de zeven Boeddha's. Zoeken, opdiepen wat de zeven Boeddha's uit het verleden zochten. Dit is de tijd om je botten te breken, en dat betekent: je helemaal te geven, niets terug te houden. Als het tijd wordt om deze tempel te verlaten, verlaat hem dan met het doel om dat wat je geleerd hebt meer en meer te polijsten. Dit is de tijd om je botten te breken, verlaat de tempel niet omdat je het niet meer ziet zitten.
Als je niet gelooft in wat je doet, kun je beter nu naar huis gaan. Want als je jezelf niet met hart en ziel in dit 'ene doen' stort, verstoor je alleen maar de oefening en concentratie van anderen. Maar jullie hebben het niet nodig om vanwege deze reden weg te gaan. Elk van jullie moet zich ingraven in zijn oefening. Graaf het besef van het zelf uit, word als een onbeschreven blad, gehoorzaam en puur. Gehoorzaam aan je oefening, gehoorzaam aan dat wat je doet. Vanuit deze puurheid, deze gehoorzaamheid, deze leegte, ontvouwt zich de waarheid voor je. Dit inzicht zal te zien zijn in elke beweging die je maakt en in de glans van je ogen. Als je met hart en ziel oefent, blijf je vrij van twijfel. Als je dan de Dharma hoort, is er geen twijfel mogelijk.
Aan de voet van de steen bij de ingang van de tempel waar op staat "Fukuozan Bukkuko-Ji" zijn de narcissen dit jaar alweer door het beton heen gebroken. Vraag je eens af, zou het voor de narcissen zwaar geweest zijn om door het beton heen te breken? Misschien vind je dat door beton heen breken zwaar werk is. Maar als je het ze zou kunnen vragen, zouden ze antwoorden: "Nee hoor, het viel reuze mee dankzij jou."
Ze braken door het beton heen om op te komen, en als je ze zou vragen: “zijn jullie narcissen?” dan zouden ze met hun hele wezen “ja” antwoorden. Er is niets verwrongen of onnatuurlijk aan hun narcis zijn. Ze hebben geen hang ergens naar, proberen niets vast te houden, en hebben geen besef van een zelf. Met hart en ziel is een narcis een narcis. Niet vervormd, gewoon een narcis, puur, eerlijk, met een hart van goud.
Toen op de Gierentopberg aan Sakjamuni Boeddha gevraagd werd een rede te houden, bestond zijn toespraak uit het simpelweg omhoog houden van één enkele bloem. Dit is wat het is: één enkele bloem. Het was niet om zichzelf te plezieren, Sakjamuni's leven was één met alles, met alle wezens. Er staat in de sutra die we reciteren voor de teisho: “Zij die in het verleden niet verlicht zijn geraakt, zullen nu verlicht raken.” Je moet dit leven tot verlichting komen, voor al die miljarden die lijden, voor al die miljarden die gebukt gaan onder angst voor het verlies van dat wat ze denken te bezitten. Voor hen hield Sakjamuni Boeddha één enkele bloem omhoog. En Sakjamuni's volgeling Makakasho glimlachte.
Makakasho was één met de hara (buik, centrum) van Boeddha. Zelfs deze ene bloem liet hem hier niet van afgescheiden. Hij glimlachte. Sakjamuni zei: "Ik heb de allesomvattende ware Dharma, het niet te vergelijken Nirwana, de uitmuntende leer zonder vorm, die niet steunt op schrift, die buiten de geschriften om wordt overgedragen, die draag ik nu over aan Makakasho.
volgende pagina