home / Publicaties / Harada Tangen Roshi / 1992 / Teisho December 2 (pagina 1 van 4)
Teisho December 2 (1992)
door Harada Tangen Roshi, Bukkoku-Ji
Tijdens elke sesshin voor de Teisho (leerrede) reciteren we de Eihei Koso Hotsugan Mon sutra. De sutra waarin Dogen Zenji zijn verlangen naar verlichting uitspreekt. Maar voor de Rohatsu sesshin reciteren we meer dan normaal de Kaikyoge sutra.
Kun je het horen?
Ik begin vandaag met een hoofdstuk uit de Mumon-kan wellicht zal je het al eerder gehoord hebben, en misschien heb ik het vorig jaar precies hetzelfde hoofdstuk behandeld. Als dat zo is, sorry. Maar alleen tijdens de Rohatsu sesshin behandelen we de Mu-mon-kan.In principe maakt het niet uit welk boek of hoofdstuk ik behandel. Omdat jij de sleutel bent in elke Teisho, ben jij- zelf, je werkelijke zelf. Ben je één met jezelf? Ben je vrij?
Sesshin na sesshin is een worsteling voor je, naar het geloof dat je deze sesshin doorbreekt. Je breekt je botten erop, je proeft de pijn van elke vergoten traan. Dit gevecht is kostbaar. Iedereen hier hoort dezelfde toespraak maar elk van jullie hoort het anders. Hoe hoor jij vandaag de Teisho.
Seijo en haar ziel zijn gescheiden:
Goso vroeg een monnik: "Seijo en haar ziel zijn gescheiden. Welke is de ware? (ziel of lichaam?). Dat is alles."
Het commentaar van Mumon:
"Als je verlicht bent tot wie je werkelijk bent, verlicht tot diegene van de Koan, dan weet je: Als je van de ene naar de andere schil (dop, cocon, voertuig) verhuist, dan is dat net zo- iets als een reiziger die van hotel naar hotel trekt. Maar als je nog niet verlicht bent, ren dan niet als een dolle in verwarring rond.
Als de vier elementen: aarde, water, vuur en lucht uiteenvallen, ben je net als een krab die in een ketel kokend water valt. Spartelend met z'n zeven armen en acht poten. Zeg dan niet dat ik je niet gewaarschuwd heb."
Mumon's Gedicht:
De maan tussen de wolken,
Altijd dezelfde.
Verschillend van elkaar,
De berg en het dal.
Hoe adembenemend,
Hoe gezegend.
Is dit één of twee?
Goso leent het verhaal van Seijo, met de bedoeling zijn leerlingen te dwingen te ontwaken tot wie zij werkelijk zijn. Dit is Goso's kern (werkelijkheid), die hij zijn monniken toewerpt.
Eigenlijk moet je het Chinese verhaal horen, het verhaal van Seijo. Er wordt verteld dat het geen legende is, maar dat het werkelijk gebeurd is:
Er was een vader die Chokan heette. Zijn dochter heette Seijo. Als kind speelde ze altijd met een vriendje, die Ochu heette. Haar vader zei, dat als ze ouder werden, ze met elkaar mochten trouwen. Ze verwachtten dan ook, dat dit op de een of andere dag zou gebeuren.
Maar op een dag zei de baas van Chokan, dat hij wilde dat Seijo met zijn zoon zou trouwen. En Chokan had geen andere keus dan in te stemmen met het verzoek van zijn baas.
In het oude Japan had een dochter geen zeggenschap over met wie ze trouwen zou. Er werd haar verteld wanner, waar en met wie zij zou trouwen.
Tegenwoordig is het precies het tegenovergestelde. De dochter neemt niet meer de moeite haar ouders advies te vragen en te vertellen met wie ze trouwt. Zo werkt de maatschappij: zij evolueert en verandert normen.
volgende pagina