home / Publicaties / Harada Tangen Roshi / 1992 / Teisho Februari 1 (pagina 1 van 3)
Teisho Februari 1 (1992)
door Harada Tangen Roshi, Bukkoku-Ji
Je hebt zojuist de sutra gereciteerd waarin Dogen zijn verlangen naar verlichting uitspreekt. Het hele gebeuren zo als we dat voor elke teisho doen. Elke strofe, elke regel, elk woord in deze sutra is leven op zich.
Gedurende rohatsu waren we niet gezegend met het eerste sneeuwvlokje. Maar deze februari-sesshin hebben we goede sneeuw. Meer zelfs, samen met de sneeuw is ook de wind gekomen, om jullie aan te moedigen sterk en fier te zitten. En om jullie zover te krijgen dat jullie werkelijk zitten.
De sneeuw is zo prachtig dat we zeggen 'Dit is goede sneeuw'. Goede sneeuw. We worden de sneeuw. Een vlokje valt. Nog een vlokje valt. Eén sneeuwvlokje omvat miljarden werelden. Niet één sneeuwvlokje valt op een andere plek. Geen sneeuwvlokje valt elders. Het valt niet hier en daar, in aparte delen, het valt slechts op één plek. Een vlokje; het gehele universum.
En hoe veel je ook zit, hoe veel sesshin je hebt bijgewoond, niets verandert'. Is het waar dat er niets veranderd? Is er geen verandering?
Als je voor jezelf in je hoofd besluit dat er niets verandert, als je je hoofd volstopt met het begrip 'geen verandering', dan kan je de ware smaak van geen verandering niet proeven. Je wordt oud, je verliest je vrijheid. Zaken waar je afhankelijk van bent vallen een voor een weg. Het is eenzaam, nietwaar? Geen verandering.
Dingen veranderen behoorlijk, is het niet? Dat wat niet aan verandering onderhevig is, daarbinnen lijkt een continue verandering gaande te zijn.
Probeer dat wat lijkt te veranderen niet te behouden. Houd je er niet aan vast, tracht het niet te grijpen met noties als: "dit is zoals de dingen zijn, dit is goed, zou het niet mooi zijn als de dingen konden blijven zoals ze zijn". Ongeacht hoe sterk je je hier toe aangetrokken voelt, ongeacht hoe graag je wilt dat de dingen gaan zoals jij dat wilt, een onveranderd patroon dat voor jou goed lijkt te zijn. Zo werkt het niet.
Wanneer het woord zelf verschijnt, dan hangt het vaak samen met zelf-vasthouden of zelfbeschikking. Waar het zelf niet verschijnt, is alles puur zoals het is. Klap, en daar is het geluid, het ware geluid. Maar over het algemeen willen we ons aan iets concreets vasthouden. We nemen buiten ons zelf iets waar wat ons verlangen opwekt, en we gebruiken elke situatie om dat te verkrijgen. We zijn in een woord: afschuimers. We doen nu de gelofte niet toe te geven aan dit egoïsme, de gelofte niet te grijpen en te graaien en dingen niet vast te houden. De naam van meneer Katse Joshi betekent de geest van zelfcontrole, zelfontkenning. Het achtervoegsel Joshi betekent 'een zegen'. De oude man hield zich niet vast aan trieste en pijnlijke ideeën. Zijn oefening was één stap, één stap; één adem, één adem. Het pad van ‘niet dood’. Zijn vrouw had tot einde toe voor hem gezorgd. Zichzelf volledig overgegeven aan wat ze deed, niet vanuit twee geesten. Zij deed zonder angst wat ze doen moest.
Doe vandaag wat je doen moet vanuit één hart, niet van uit twee afgescheiden delen. Ichi Tante.
Zij zorgde voor haar zieke man met haar gehele hart. Zowel de vrouw als de man zagen hun hele leven als oefening. We wandelen altijd samen. Terwijl we samen wandelen, zet de oude man zijn stap en haalt adem, en zet de oude vrouw haar stap en haalt adem. Alleen, absoluut onafhankelijk. 
volgende pagina