home / Publicaties / Harada Tangen Roshi / 1992 / Teisho Februari 4 (pagina 1 van 3)
Woorden van de levende Boeddha
door Harada Tangen Roshi, Bukkoku-Ji
We zitten nu in het midden de sesshin en hebben moeite om de top te bereiken. Je zult merken dat het noodzakelijk is om een werkelijk verlangen te hebben de top te bereiken.
(Zen-meditatie wordt vaak vergeleken met bergbeklimmen).
De sutra die we voor de teisho reciteren, EIHEI KOSO HOTSUGAN MON, (het verrijzen van het verlangen naar verlichting) begint met de woorden: " Ik verlang naar", of "ik beloof dat", "en hoe dan ook, ik zal dit verlangen verstevigen, meer kracht geven, leven na leven, ik zal deze belofte niet vergeten. Ik zal dit verlangen niet vergeten."
Een verlangen naar wat? Waar ben je mee bezig? Waarom ontzeg je je de genoegens van dit leven?
Wat was Dogen's (stichter van het Soto-Zenboeddhisme) verlangen?
Samen met alle wezens, in dit en alle levens van nu af aan hoop ik dat het mogelijk voor mij wordt de werkelijke Dharma te horen.
En als we de Dharma horen is het onmogelijk te ontkennen en is het onmogelijk er geen vertrouwen in te hebben. Als we in contact komen met de werkelijke Dharma dan verlaten we onze gebruikelijke manier van leven, de manier waarop we ons leven ingevuld hadden. Vanaf dat moment ontvangen en accepteren we de werkelijke lering.
De totale aarde en alle levende wezens realiseren op dat moment het perfecte Boeddhaschap.
Het enige wat je daarvoor nodig hebt is een onbedwingbaar verlangen, en je oefening.
Het beoefenen van het pad.
Wat is het pad? Waar is het pad? Wat is het wat we zouden moeten volgen? Wat is leven? Als je tot het punt gekomen bent waar deze vragen werkelijk belangrijk voor je worden, zo belangrijk dat je er niets aan kunt doen dat je dit afvraagt.
Dan ben je op een punt aangekomen dat er geen weg meer terug is, dan blijf je geconcentreerd op het antwoord. En dan wordt even hier en dan weer daar kijken tijdverspilling.
Je hebt een probleem, een brandende vraag die opgelost moet worden. Elk van jullie heeft ergens verdriet, pijn, verbitterdheid, dat wat de drijfveer is, om dit probleem op te lossen.
Het geworstel hiermee dwingt je het antwoord te zoeken.
Je sleept een zware last met je mee, die je niet los laat, deze gebondenheid beneemt je je vrijheid.
Vraag je zelf eens af of je dit kunt ontkennen? Kun je werkelijk zeggen “ik heb geen probleem”, “ik sleep niets met mij mee”.
Sommige mensen bedriegen zichzelf, maar ik heb de overtuiging dat jullie jezelf serieus nemen.
Vrij, ben je werkelijk vrij? Het is niet nodig om gebonden te zijn. Maar er is altijd wel iets wat je wilt hebben, iets wat je nodig hebt voor het een of ander.
Als je geen geluk hebt jaag je de rest van je leven datgene na dat je denkt nodig te hebben. Datgene wat nooit een oplossing voor je probleem kan zijn. Het is zo gemakkelijk hier in verzand te geraken. Waarschijnlijk heb je een kalme rustige levensstijl, en gaat alles zijn gangetje. Maar hoe lang nog?
Het is uiterst zeldzaam dat iemand tijdens zijn leven geen lijden kent. 99% van de mensheid ontmoet pijn, verdriet, angst; kortom zij ontmoet lijden. En als je lijdt, dan zoek je een uitweg uit dit lijden.
Wat is het dat je zoekt? Wat is het verlangen van je hart.
Pijn, lijden het is overal en je hoeft niet ver te zoeken om het te vinden. Hoe meer je je hier van bewust bent des te groter je eigen lijden is.
Ik vraag, ondanks dat het negatieve Karma uit mijn verleden - wat zich als een barricade heeft op gehoopt en een obstakel op mijn pad van beoefening is - dat de Boeddha's en Patriarchen, die het pad reeds gerealiseerd hebben, mij met mededogen in acht nemen, mij bevrijden van dit slechte en zich opgehoopte karma, en alle obstakels op mijn pad elimineren.
De verdienste van hun Dharma-lessen vullen het oneindige universum. Mogen de Boeddha's en de Patriarchen hun mededogen naar mij niet versagen.
Het mededogen van de Boeddha's vult het universum. Het is het universum. Je bent reeds gered en je zal vrede van geest verkrijgen.
Het pad is hier. Precies hier strekt het zich voor je uit. Je hoeft het alleen maar eenvoudigweg te bewandelen, stap voor stap. Deze ene moedige stap.
Je kunt rustig zeggen, dat als je alles als je oefening beschouwd dan ben je één stap van de poort der bevrijding verwijderd.
Alles is mijn oefening, en als je daar plezier in hebt dan zie je dat alles het zaad van onbekommerde vreugde is. 
volgende pagina