home / Publicaties / Harada Tangen Roshi / 1992 / Teisho Oktober 7 (pagina 1 van 4)
Teisho Oktober 7 (1992)
door Harada Tangen Roshi, Bukkoku-Ji
Je bent hier en zet de eerste schreden op deze eerste dag van de sesshin. Ademhaling na ademhaling, één met deze adem.
Laat het regenen, laat de zon schijnen; de ware vorm van de berg Fuji verandert niet. Leven, je ware zelf, absolute zelf, de wortels van grote vrede.
Waar we het over hebben, is dat in werkelijkheid jij een persoon kan zijn die nergens iets over te klagen zou kunnen hebben. Jij kan een persoon worden die geen probleem met de wereld heeft. Je kunt een persoon worden die zegt: "ik heb hier in mijn handen dat waar ik altijd al naar gezocht heb". De schat der schatten is hier, om te kennen, om in te ontwaken. De pijn en het lijden die ieder van jullie voelen, zijn verschillend en voor ieder uniek. Pijn en lijden verschijnen in eindeloze vormen, variaties en gradaties. Er bestaat pijn die veel extremer is dan wat je ooit ervaren hebt. Er bestaat een soort lijden waarin je noch kan slapen en je geen hap door je keel kan krijgen, hoezeer je ook naar slapen en eten verlangt. Je weet wat je 's ochtends als je opstaat moet doen om je op de dag voor te bereiden, maar je kan je zelf er niet toe aanzetten. Je weet je niet eens te herinneren hoe je het zou moeten doen. Je bent niet in staat om rustig te gaan zitten en je ergens op te concentreren. Je bent tot niets in staat. Een dergelijke vorm van lijden kan je leven worden. Er zijn mensen die dit diepe lijden overkomt als ze baby zijn, anderen in hun kindertijd of pubertijd, en weer anderen als ze volwassen zijn. Soms kan er in het leven van iemand iets gebeuren waardoor hij of zij stopt met in het leven, of in de waarde van de dingen te geloven. Het gebeurt dat mensen niets meer zien zitten. Zo iemand kent de betekenis van menselijk leven niet, en kent de reden van het leven niet. Niets is zo iemand duidelijk, dag in dag uit, saai en lusteloos. Veel mensen zitten hierin.
Ze staan op en gaan naar hun werk. Vullen hun magen, wanneer die weer gevuld moeten worden, en dat was dan weer een dag. Weer een dag. Je krijgt niet wat je wilt, en als je verlangens bevredigt worden, betekent dat niets, want je verlangens blijven zich voortplanten. Je blijft altijd maar door gaan met inhoudsloos ‘willen en verlangen’, dag in dag uit. Misschien heb ik niet precies beschreven welk lijden jij momenteel doormaakt. Misschien heb ik niet precies jouw vorm van lijden beschreven. Maar elk en iedereen maakt problemen met zichzelf.
Problemen in verschillende vormen. Ieder van jullie houdt iets vast in haar/zijn hart, iets wat je niet los kunt laten. Dit is je bagage die op den duur een zware last wordt. En zo word je leven een zware pijn die voortkomt uit het niet kunnen neerleggen van deze zware last. De last van de één is zwaarder dan die van een ander. De één lijdt meer dan de ander.
Maar als je een mens bent... Het vasthouden aan mens zijn is een zware last meetorsen.
Er kwam hier iemand om voor de eerste keer zazen te komen doen. Hij droeg een rugzak op z'n rug, en in iedere hand een tas. Toen ik hem zei binnen te komen hield hij nog steeds zijn rugzak om. Ik zei hem thee te gaan drinken met de anderen, want het was net theetijd. Hij doet wat ik hem zeg, nog steeds zijn rugzak om.
Dat is logisch want hij komt net aan, en er is hem nog niet vertelt waar hij slaapt. Dus dat is eenvoudig. Ik geef hem aan dat hij daar zijn tas kan neerzetten en dat ik op ze zal passen. Hij zet de tassen in zijn handen neer maar houdt de rugzak om. Ik vermoed dat hij vergeten was dat hij nog iets op zijn rug had. Als hij het nou echt vergeten was, maar hij merkte uiteindelijk dat hij zijn rugzak nog om had en zet deze dan ook neer. Dan zeg ik hem "je draagt nog steeds een last bij je." Hij antwoordde "die is niet zo makkelijk neer te zetten". Het was goed om dat te horen. Het betekent dat hij een punt heeft bereikt vanwaar het makkelijk is om hem te tonen hoe hij verder kan. Het is zwaar, nietwaar? Hier tijdens deze sesshin krijg je de gelegenheid om deze last, die nodeloosheid te onderzoeken. Veel mensen realiseren zich amper dat ze zware lasten dragen.
Men spreekt over 'lasten', 'bagage', 'je draagt een last met je mee', maar wat men over het algemeen daarmee bedoelt, is de last die het oog kan zien.
Niet in staat om verder te kunnen zien dan wat het vleselijke oog kan zien is, waarom mensen hun dagen in verwarring doorbrengen, zich ongerust makend over het stijgen en dalen van aandelen, de sterkte van de dollar, altijd ergens een punt van maken.
Ben je tevreden om verstrengeld in dergelijke zorgen te leven en te sterven? Ik voel medelij met mensen die zo gevangen zitten. Maar zolang het doel in hun leven zo ver weg ligt, dan zullen ze hun leven gebruiken om zich op dat doel te richten.
Neem een kopje thee. Ik vraag me af of hij thee ging drinken, en hoe zijn thee smaakte? Misschien dacht hij: "Wat zijn er hier veel mensen, veel vreemd uitziende mensen". De meeste mensen zien alleen de buitenkant, de oppervlakte.
“Ik vraag me af waar die man vandaan komt. Misschien uit Amerika. Maar zijn gezicht is gerimpeld, hij ziet er slim uit, misschien is hij wel een Duitser."
Misschien spendeerde deze nieuwkomer zijn theetijd wel met dergelijke gedachten. Ik zei hem, een kop thee, de enige meest belangrijke kop thee, te gaan drinken. Maar ik vraag me af of hij werkelijk thee dronk? Dat wat je zoekt is al werkelijk van jou, is reeds in je bezit. Maar diegene die nemen wat hun eigen is zijn met weinigen. Dit alles wat je gegeven wordt, raakt nooit opgebruikt.
volgende pagina